Για τον ΣΥΝ απο την ΑΥΓΗ

TOY ΑΓΓΕΛΟΥ ΤΣΕΚΕΡΗ

Το αποτέλεσμα των εκλογών δεν ήταν καλό για την αριστερά. Η γραμμή μας για την κρίση δεν πέρασε στον κόσμο. Η αποδοκιμασία στον δικομματισμό εκφράστηκε ως συνολική απαξίωση του πολιτικού συστήματος, συμπαρασύροντας και εμάς. Και σε ζητήματα κομβικά για τη φυσιογνωμία μας, όπως οι μετανάστες, βρισκόμαστε σε άμυνα απέναντι σε μια ακροδεξιά που αυξάνει με ευκολία την απήχησή της.

Αν το μήνυμά μας δεν περνάει στον κόσμο, οφείλουμε να εξετάσουμε τι φταίει. Και σε τέτοιες περιπτώσεις δεν φταίει απαραιτήτως το μήνυμα. Μπορεί να φταίει εξίσου αυτός που το στέλνει. Ή ο τρόπος με τον οποίο το στέλνει.

Είναι θεμιτό να ισχυρίζονται κάποιοι ότι φταίει η γραμμή μας για τον Δεκέμβρη. Ή ότι ένα κομμάτι της εκλογικής μας βάσης απομακρύνθηκε λόγω των ισχυρών αντιευρωπαϊκών χαρακτηριστικών που είχε η υποψηφιότητα της Ελένης Σωτηρίου. Αλλά εξίσου μπορεί να επικαλεστεί κάποιος τη συμβολή των ίδιων στελεχών στην συστηματική αποδόμηση της δημόσιας εικόνας του κόμματος, ειδικά τον τελευταίο ενάμιση χρόνο. Και βεβαίως τη συμμαχία τους με κάθε κομμάτι του πολιτικού συστήματος που μας εγκαλεί για οτιδήποτε, προκειμένου να εκβιάσουν την κεντροαριστερή στροφή, σε πείσμα της πλειοψηφίας των μελών.

Το βασικό πρόβλημα είναι ότι μέσα στον Συνασπισμό η συζήτηση αυτή διεξάγεται ερήμην των μελών του κόμματος, σε ένα κλειστό εσωκομματικό κατεστημένο. Το κατεστημένο αυτό συγκροτείται από δύο αντίπαλες ομάδες, κάθε μία από τις οποίες διατηρεί τα ερείσματά της εκμεταλλευόμενη τις αθέμιτες φιλοδοξίες ή την πολιτική ανεπάρκεια της άλλης. Πρόκειται για μια κατάσταση που διαιωνίζεται με τον έναν ή τον άλλον τρόπο, ενώ το μόνο αποτέλεσμα που παράγει είναι να τακτοποιεί ανθρώπους σε θέσεις εξουσίας, στον δημόσιο χώρο ή το εσωτερικό του κόμματος, ανάλογα με την ιεραρχία και τις ατομικές φιλοδοξίες.

Στον βαθμό που οι ομάδες αυτές έχουν διαφορετικές επιδιώξεις, είναι δύσκολο σε ηγετικό επίπεδο να γίνει οποιαδήποτε παραγωγική συζήτηση που να υπερβαίνει τις επιδιώξεις αυτές. Και αυτό φάνηκε αρκετά πριν τις ευρωεκλογές. Δεν σκεφτήκαμε, φερ’ ειπείν, ποια υποψηφιότητα στην κορυφή του ψηφοδελτίου θα μπορούσε να εξυπηρετήσει καλύτερα την επικοινωνία μας με ένα νεανικό αριστερό κοινό. Ή ποια θα υποδήλωνε με τον καλύτερο τρόπο τον εναλλακτικό αντισυστημικό χαρακτήρα που ισχυριστήκαμε ότι διαπερνά την πολιτική μας στάση. Όσο αξιόλογοι και αν είναι οι υποψήφιοί μας λοιπόν, οφείλουμε να σημειώσουμε ότι δεν επιλέχθηκαν με κριτήριο την κοινωνία, αλλά υποδείχτηκαν από τις τάσεις τους, πράγμα που δεν εξασφαλίζει σώνει και καλά την αποδοχή από τον κόσμο εκτός οργανωμένων δυνάμεων.

Μπορεί το εσωκομματικό δημοψήφισμα να έγινε ανάμεσα σε δύο εξαιρετικά στελέχη. Αλλά πού είναι η εναλλαγή, πού είναι η ανανέωση, πού είναι η γυναικεία εκπροσώπηση ή οτιδήποτε άλλο θα υπογράμμιζε τα αντισυστημικά μας χαρακτηριστικά. Περιμέναμε από τον ΣΥΡΙΖΑ να προσκομίσει τη νεανική γυναικεία υποψηφιότητα, γιατί εμείς δεν ήμασταν σε θέση να την προωθήσουμε. Όπως δεν ήμασταν σε θέση να συνεισφέρουμε στο ευρωψηφοδέλτιο τον κούριερ ή τη συνδικαλίστρια των Stage, αφού δεν υπάρχουν τέτοια πράγματα στις κλειστές τάσεις του Συνασπισμού.

Είναι προφανές ότι αν θέλουμε να εκτιμήσουμε την απήχησή μας στον κόσμο, πρέπει να ξεκινήσουμε από εκεί. Αν η δουλειά της ηγεσίας είναι μόνο να κατανέμει τα κέρδη του πολιτικού παιχνιδιού, δεν θα υπάρξει ποτέ ούτε πολιτική σύνθεση, ούτε δυνατότητα πολιτικού σχεδιασμού, ούτε ανανέωση, ούτε ενότητα του κόμματος. Θα αναπαράγουμε μονίμως τα σημερινά αδιέξοδα, δηλαδή τη διγλωσσία, την πολιτική ανεπάρκεια και τον παραγοντισμό. Και με τέτοιους όρους είναι πολύ δύσκολο να αποκτήσουμε ισχυρά κοινωνικά ερείσματα.

Οι εθνικές εκλογές είναι μάλλον κοντά. Από εδώ και εμπρός, αν ο Συνασπισμός δεν θέλει να ξαναβρεθεί πίσω από τις προσδοκίες των μελών του, των φίλων του και των ψηφοφόρων του ΣΥΡΙΖΑ, οφείλει να εκτιμήσει άμεσα την πραγματική εσωτερική του κατάσταση. Και να ανασυντεθεί, εξυπηρετώντας επεξεργασμένο συνεκτικό πολιτικό σχέδιο και όχι παγιωμένες εσωκομματικές παρέες και προσωπικές φιλοδοξίες. Φαίνεται ότι οι προϋποθέσεις υπάρχουν, όπως υπάρχει και η βούληση του κόσμου της αριστεράς. Αυτό που χρειάζεται είναι κάποιοι να στερηθούν τα κεκτημένα τους.

Ο Άγγελος Τσέκερης είναι μέλος της ΚΠΕ του

ΕΥΧΑΡΙΣΤΗΡΙΟ

ΝΟΜΑΡΧΙΑΚΗ ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΕΥΒΟΙΑΣ
ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

ΘΕΛΟΥΜΕ ΝΑ ΕΥΧΑΡΙΣΤΗΣΟΥΜΕ ΤΟΥΣ 4,222 (3,86%) ΨΗΦΟΦΟΡΟΥΣ ΤΟΥ ΕΥΡΩΨΗΦΟΔΕΛΤΙΟΥ ΤΟΥ ΣΥΡΙΖΑ ΣΤΟΝ ΝΟΜΟ ΤΗΣ ΕΥΒΟΙΑΣ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΣΥΝΤΡΟΦΟΥΣ ΚΑΙ ΦΙΛΟΥΣ ΤΟΥ ΣΥΡΙΖΑ ΠΟΥ ΕΡΓΑΣΤΗΚΑΝ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΝΙΣΧΥΣΗ ΤΟΥ ΣΕ ΑΥΤΕΣ ΤΙΣ ΕΥΡΩΕΚΛΟΓΕΣ

ΤΟ ΓΡΑΦΕΙΟ ΤΥΠΟΥ

Δεν χάνουμε την ελπίδα μας

7/6/09
Αλ.Τσίπρας : Δεν χάνουμε την ελπίδα μας
ΔΗΛΩΣΗ ΤΟΥ ΠΡΟΕΔΡΟΥ ΤΟΥ ΣΥΝ ΑΛΕΞΗ ΤΣΙΠΡΑ

Θα θέλαμε να ευχαριστήσουμε τους χιλιάδες ψηφοφόρους που τίμησαν με την επιλογή τους τον ΣΥΡΙΖΑ. Τους χιλιάδες αριστερούς και αριστερές που δούλεψαν σε αυτές τις εκλογές, σε όλη την Ελλάδα για την ενίσχυση της Ανανεωτικής και Ριζοσπαστικής Αριστεράς.

Στις προηγούμενες εκλογές είπαμε ότι η επιλογή των πολιτών στον ΣΥΡΙΖΑ ήταν μια δοκιμή. Όσα ακολούθησαν, από τότε μέχρι σήμερα, ήταν για εμάς μια δοκιμασία.

Δοκιμαστήκαμε στον πειρασμό να στρογγυλέψουμε τα λόγια μας και τις επιλογές μας για να τους χωρέσουμε όλους και ακόμα περισσότερους.

Δοκιμαστήκαμε σε δύσκολές αποφάσεις που μπορεί και να απομάκρυναν πολλούς.

Δοκιμαστήκαμε σε κοινωνικά μέτωπα και συγκρούσεις που ήθελαν τόλμη και γενναιότητα.

Το εκλογικό αποτέλεσμα δεν ανταποκρίνεται στις προσδοκίες που δημιουργήθηκαν στον κόσμο της Ανανεωτικής και Ριζοσπαστικής Αριστεράς, αλλά ούτε και στους δικούς μας στόχους.

Σε όλο το προηγούμενο διάστημα βρεθήκαμε πολλές φορές κόντρα στον καιρό και κόντρα στα κύματα. Δεν μετανιώνουμε γι’ αυτό. Δώσαμε, όμως, και σκληρές μάχες ενάντια στις δικές μας αδυναμίες και πολλές φορές δεν τις υπερβήκαμε.

Είναι η στιγμή, με ανοιχτή συζήτηση και με δημοκρατικό και συλλογικό τρόπο, να δούμε πώς θα υπερβούμε τις αδυναμίες αυτές.

Είναι η στιγμή να αποτιμήσουμε τις ευθύνες του καθενός και της καθεμιάς από εμάς και να πάρουμε αποφάσεις για να συνεχίσουμε προς τα εμπρός.

Δεν χάνουμε την ελπίδα μας.

Η εκλογική ήττα της κυβέρνησης και τα συνολικά χαμηλά ποσοστά του δικομματισμού δημιουργούν ακόμα τις προϋποθέσεις για την ανατροπή του πολιτικού σκηνικού.

Αρκεί οι δυνάμεις της αριστεράς και της οικολογίας να καταφέρουν να συντονίσουν τον βηματισμό τους και να συγκροτήσουν έναν νέο ισχυρό ενωτικό πόλο στα αριστερά του πολιτικού συστήματος που μπορεί να αποτελέσει την ελπίδα για την έξοδο από την κρίση.

Η συντηρητικοποίηση του εκλογικού σώματος αποτελεί αναμφίβολα μια αρνητική εξέλιξη.

Απάντηση στην κρίση δεν μπορεί να είναι η καταστολή, η περιχαράκωση και η ξενοφοβία.

Η εκρηκτική αύξηση της αποχής είναι, επίσης, μια αρνητική εξέλιξη.

Επιμένουμε, όμως, να μη σταματάμε να απευθυνόμαστε και σε όλους εκείνους που συνειδητά επέλεξαν να γυρίσουν την πλάτη στο πολιτικό σύστημα.

Από αύριο κιόλας θα συνεχίσουμε να είμαστε στην πρώτη γραμμή των αγώνων, ξέροντας ότι εκφράζουμε τις υπαρκτές αγωνίες και τις ανησυχίες τους. Και έχουμε τη βεβαιότητα ότι μπορεί να μην συναντηθήκαμε μαζί τους στην κάλπη, αλλά θα ξανασυναντηθούμε μαζί τους σε αγώνες.

Αύριο είναι μια καινούργια μέρα. Και θα είμαστε όλοι και όλες μαζί για να συνεχίσουμε το ταξίδι.

Συνέντευξη του Αλέξη Τσίπρα στον Στέλιο Κούλογλου

www.vimeo.com/5027936

Δέκα λόγοι γιατί ψηφίζω ΣΥΡΙΖΑ

Δέκα λόγοι γιατί ψηφίζω ΣΥΡΙΖΑ



Γιατί είναι ο χώρος που δημιούργησαν οι πιο δημιουργικές, οι πιο ζωντανές και δημοκρατικές δυνάμεις της ιστορικής αριστεράς.
Γιατί στο ψηφοδέλτιό του έχει, πέρα από πολλούς άξιους και ανιδιοτελείς αγωνιστές, έναν από τους πιο επιτυχημένους ευρωβουλευτές της προηγούμενης Ευρωβουλής, που παρά το «ρίξμο» που του έγινε, παρέδωσε μαθήματα δημοκρατίας και συλλογικότητας.
Γιατί παρά τα λάθη που έκανε το προηγούμενο διάστημα σε πολλά θέματα και τους λανθασμένους χειρισμούς της ηγεσίας του (κατά τη γνώμη μου), οι προθέσεις των πολιτικών της ήταν να βοηθήσουν τους κοινωνικά αδύνατους.
Γιατί σε μεγάλα περιβαλλοντικά θέματα του νομού μας (Λιθάνθρακας, Ασωπός κ.ά.) στάθηκε με συνέπεια κοντά στο περιβαλλοντικό κίνημα, το στήριξε χωρίς προσπάθειες χειραγώγησης.
Γιατί σε πολλά φλέγοντα κοινωνικά θέματα όπως στο θέμα των μεταναστών, αγωνίσθηκε σταθερά ενάντια στο ρατσισμό και τα φοβικά σύνδρομα της ελληνικής κοινωνίας απέναντι στους ξένους πολίτες.
Γιατί απέναντι στο δικομματισμό που οδήγησε τη χώρα μας στα σημερινά αδιέξοδα, η ελπίδα για την αναδιάταξη του πολιτικού σκηνικού και τη συγκρότηση της μεγάλης συμμαχίας των προοδευτικών και δημοκρατικών δυνάμεων του αύριο, περνάει σήμερα μέσα από την ενίσχυση της δημοκρατικής και ανανεωτικής αριστεράς.
Γιατί είναι ο πολιτικός χώρος που παρά τις σοβαρές πολιτικές ενστάσεις μου στα ευρωπαϊκά θέματα και την σύγχυση που υπάρχει στο χώρο στα θέματα αυτά, είναι και ο μοναδικός συγκροτημένος χώρος της αριστεράς σήμερα που μπορεί να συζητήσει για τα θέματα αυτά ελεύθερα και δημοκρατικά και να βρει τον καλύτερο δρόμο για μια δημοκρατική Ευρώπη.
Γιατί έναι η πολιτική δύναμη που η ισχυροποίησή της, θα στείλλει πολλαπλά μηνύματα σε πολλούς παραλήπτες και θα δημιουργήσει νέα δεδομένα στον ευρύτερο προοδευτικό χώρο για τις αυριανές συναντήσεις και συμμαχίες.
Γιατί είναι ο πολιτικός χώρος όπου υπάρχει μια ελπίδα αναγέννησης και διαμόρφωσης μιας μεγάλης δημοκρατικής και ανανεωτικής αριστεράς που μαζί με όλες άλλες δυνάμεις της εργασίας, της οικολογίας και του πολιτισμού, θα δημιουργηθεί ένα μεγάλο κοινωνικό και πολιτικό ρεύμα για μια καλύτερη και πιο δίκαιη κοινωνία σήμερα και αύριο με δημοκρατία και ελευθερία.
Γιατί πολλές φορές ψηφίζουμε με το συναίσθημα και τη καρδιά.




2 Ιουνίου 2009



Κώστας Χαϊνάς

Η ΘΕΜΕΛΙΩΣΗ ΤΗΣ ΝΤΡΟΠΗΣ

ΝΟΜΑΡΧΙΑΚΗ ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΕΥΒΟΙΑΣ

Η ΘΕΜΕΛΙΩΣΗ ΤΗΣ ΝΤΡΟΠΗΣ

Την Κυριακή 31/5/09 «θεμελιώθηκε» εντελώς τυχαία προεκλογικά το νέο γενικό Νοσοκομείο Χαλκίδας –ΓΝΧ- από τον υπουργό υγείας Δ. Αβραμόπουλο, τον ίδιο υπουργό που τον Μάρτιο του 2007 διαβεβαίωνε ότι το νέο ΓΝΧ θα είναι έτοιμο σε 30 μήνες, δηλαδή το φθινόπωρο του 2009 .
Αναρωτιόμαστε για το πόσο ελπίζουν ότι οι τελετές ψευτοθεμελιώσεων είναι πλέον αποτελεσματικές για ψηφοθηρία.
Υπενθυμίζουμε ότι το νοσοκομείο εξαγγέλθηκε για πρώτη φορά το 1996 από τον Κ. Σημίτη, πέρασαν 8 χρόνια διακυβέρνησης ΠΑΣΟΚ όπου σπαταλήθηκαν σε επιδείξεις μακετών.
Σημειώνουμε ότι το σχεδιαζόμενο νοσοκομείο όπως προδιαγράφεται θα είναι ξεπερασμένο όταν παραδοθεί αφού πρόκειται για δευτεροβάθμιο νοσοκομείο και όχι για τριτοβάθμιο όπως έχει ανάγκη η Εύβοια και η ευρύτερη περιοχή.

Το γραφείο Τύπου

Προεκλογικά φύκια και μεταξωτές κορδέλες

Συμβαίνει κάποιες φορές στη ζωή μας να κατασκευάζουμε για τις ανάγκες μας κάποιο έργο παράδειγμα: (ένα σπίτι, έναν επαγγελματικό χώρο). Σ’ αυτές τις περιπτώσεις, συνηθίζεται, χωρίς να είναι υποχρεωτικό, αμέσως πριν την έναρξη κατασκευής, να γίνεται μια τελετή για την θεμελίωση του έργου. Μετά δε την πλήρη αποπεράτωση του έργου και όταν το έργο είναι έτοιμο να λειτουργήσει, κάνουμε και μια τελετή εγκαινίων ή αγιασμό. Και όλα αυτά «για το καλό» που λέει κι ο λαός.

Στις παραπάνω περιπτώσεις, εννοείται φυσικά ότι για να είμεθα σοβαροί και για να μη γελά εις βάρος μας η κοινωνία, θα πρέπει:

Αμέσως μετά τη θεμελίωση του έργου, τα συνεργεία των εργατών να πιάσουν δουλειά. Και

Αμέσως μετά τα εγκαίνια ή τον αγιασμό, το έργο μας θα λειτουργήσει και θα χρησιμοποιηθεί.

Αναρωτιέμαι λοιπόν: Γιατί οι αυτονόητοι αυτοί κανόνες κοινής λογικής και ευπρέπειας που ισχύουν για τα ιδιωτικά έργα που κατασκευάζονται με το περίσσευμα του ιδιοκτήτη τους, να μην ισχύουν και για τα δημόσια έργα που κατασκευάζονται από το υστέρημα όλων μας;

Αναφέρομαι, προφανώς, στις εξαγγελθείσες τελετές θεμελίωσης του νέου Νοσοκομείου της Χαλκίδας και των εγκαινίων της σιδηροδρομικής γραμμής Χαλκίδας – Οινόης. Και στις δύο περιπτώσεις και κατά τις εξαγγελίες των ίδιων των υπευθύνων είναι βέβαιον ότι: α) Μετά τον πρώτο θεμέλιο λίθο του Νοσοκομείου, είναι περίπου απρόβλεπτο πότε θα τεθει ο δεύτερος, ο τρίτος λίθος κ.ο.κ για ν’ αρχίσει η κατασκευή του έργου και ας μη μιλήσουμε καλύτερα για χρονοδιάγραμμα αποπεράτωσης και έναρξης λειτουργίας. Β) Μετά το πρώτο δρομολόγιο του τρένου που θα εγκαινιάσει πανηγυρικά την σιδηροδρομική γραμμή Οινόης Χαλκίδας, με επιβάτη τον αρμόδιο υπουργό, όπως περίπου συνέβη όταν ο βασιλιάς Γεώργιος ο Α εγκαινίασε για πρώτη φορά την έρμη αυτή γραμμή πριν έναν αιώνα περίπου, είναι άγνωστο πότε θα ακούσει η Χαλκίδα το σφύριγμα του επόμενου τρένου για το επόμενο κανονικό δρομολόγιο (κατά τις εξαγγελίες των αρμοδίων, τα δρομολόγια θα άρχιζαν από φθινόπωρο).

Η απάντηση στην απορία μου είναι απλή:

Έχουμε εκλογές (ευρωεκλογές)!

Και τα καμώματα αυτά των εκάστοτε διαχειριστών της κρατικής εξουσίας είναι το φολκλόρ της προεκλογικής εκστρατείας.

Για να μην αδικήσω τον σημερινό διαχειριστή της κρατικής εξουσίας, δηλαδή το κόμμα της Νέας Δημοκρατίας, το μυστρί, η κορδελίτσα και το ψαλλιδάκι είναι παγιωμένη πρακτική από συστάσεως ελληνικού κράτους που την εφήρμοσαν άπαντες οι διαχειριστές της εξουσίας, αιρετών και δικτατορικών κυβερνήσεων κι από την άκρα δεξιά μέχρι το σοσιαλιστικό κι εκσυγχρονιστικό ΠΑΣΟΚ.

Ωστόσο, επειδή οι κάλπες που στήνονται στην Ελλάδα, όπως και στην υπόλοιπη Ευρώπη, στις 7 Ιουνίου είναι για την ανάδειξη Ευρωκοινοβουλίου, γεγονός που από μόνο του σηματοδοτεί την είσοδο της χώρας μας στην διαδικασία της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης όπου η νοοτροπία του κομματικού και πελατειακού κράτους αποτελεί όχι μόνο επικίνδυνο αναχρονισμό, αλλά και τροχοπέδη σε κάθε αναγκαίο εκσυγχρονισμό, δύο αλληλοεξαρτώμενα ερωτήματα αναζητούν απάντηση:

-Υπάρχουν ακόμα έλληνες πολίτες που συγκινούνται από τέτοιες φιέστες; Αν ναι, αλίμονό μας! Αν όχι,

-Υπάρχουν κυβερνήσεις που υποτιμούν τόσο την νοημοσύνη του λαού τους; Αν ναι, δυό φορές αλιμονό μας!

Χρήστος Χατόλας